29.02.04 Bürgerschaftswahlen Hamburg

Zondag 29 februari vonden in Hamburg de Bürgerschaftswahlen plaats, de verkiezingen voor het plaatselijke parlement. Grote overwinnaar is de CDU van burgemeester Ole van Beust, die klom van 26 (2001) naar 47%. De SPD - ooit de grootste partij in de vanouds socialistische havenstad - zakte naar 30%. De Groenen groeiden van 8 naar 12%. De liberale FDP en de Schill-partij zakten onder de 5%-drempel en verdwijnen daardoor uit het parlement.

De rechtse partij van Ronald Schill haalde in 2001 nog 19% van de stemmen en vormde een coalitie met de CDU, maar moest vorig jaar na een schandaal de coalitie verlaten. In 2002 probeerde de Schill-partij tevergeefs zetels te veroveren in de Bondsdag. Bij toeval fotografeerde ik Ronald Schill en zijn aanhangers op de trappen van de Rijksdag bij de start van zijn verkiezingscampagne. "Nu staan we nog op de trappen van de Bondsdag, na 22 september zitten we er in!", hoorde ik Schill uitroepen.

Zonder mij inhoudelijk uit te laten over de Duitse politiek moet ik zeggen dat ik altijd wat bevreesd ben voor 'Hollandse toestanden' in Duitsland. Nu nog niet, maar op den duur. Ik sprak deze vrees afgelopen jaar augustus uit in een discussie met Michael, een goede vriend in Bonn. Hamburg laat zien dat ook in Duitsland de politieke instabiliteit toe kan nemen. Met 'Hollandse toestanden' bedoel ik de enorme schommelingen in het zetelaantal in reactie op incidenten of de toevallige persoonlijke populariteit van een politicus. Leefbaar Utrecht en Leefbaar Rotterdam konden vanuit het niets de grootste partij van de stad worden, de Lijst Pim Fortuyn bijna de grootste van het land. Bij de laatste verkiezingen schoot eerst Jan Marijnissen en even later Wouter Bos als een pijl omhoog. Als de Nederlandse kiezers op hol slaan, slaan wij hooguit een 'pleefiguur' of kan het in het ergste geval leiden tot isolering in Europa, zoals Oostenrijk een aantal jaren geleden. Maar als de kiezers in het machtige Duitsland losslaan, kan dat leiden tot een ramp. Ik vind het goed dat nieuwe partijen een kans krijgen en dat verkiezingen er ook werkelijk toedoen en dat de kiezerswil daadwerkelijk leidt tot veranderingen in de machtsverhoudingen. Maar politieke aardverschuivingen en instabiliteit zijn niet zonder gevaar. Het hoeft niet per definitie fout te lopen, maar er is ook geen garantie voor een goede afloop. Intussen is het naoorlogse Duitse politieke systeem hecht en stabiel en is 'het electoraat' er nog rustig en bedaard. Laat dat vooral zo blijven.
 

Ronald Schill voor de trappen van de Rijksdag:
"Nu staan we nog op de trappen van de Bondsdag,
na 22 september zitten we er in!"

Foto's: Ytzen Lont, augustus 2002