Linked In Dropped Out

De jongste zoon van mijn oudste broer studeert criminologie in Rotterdam. LinkedIn stuurde mij deze week een mailtje om te vertellen dat hij klaar is met zijn studie.

"Jan Lont has finished studying Criminology at Erasmus Universiteit Rotterdam"

Direct melden zich maffiose ooms van alle kanten: wanneer is het feest?

Maar Vader weet dat zijn zoon nog niet klaar is voor de criminaliteit. Hij belt ongerust zijn zoon: heb je de boeken in de hoek geschopt? Je weet wat er gebeurt met drop outs: die groeien op voor galg en rad. Moeder noemt Jan soms hoofdschuddend 'ons stadskindje'. Hij is geboren in de grote boze stad Rotterdam, in een inmiddels volledig gesloopt ziekenhuis, terwijl z'n broers uit degelijke dorpen komen. Die deden geschiedenis, politicologie en rechten en staan op het punt de macht in het land over te nemen.

Maar de waarschuwing van LinkedIn was voorbarig. Jan had alleen zijn profiel aangepast: in de zomer van 2010 hoopt hij zijn bachelorstudie af te ronden. "Expected", zegt LinkedIn er nu bij, we moeten nog maar afwachten.

Jan Lont, profiel LinkedIn

Jiskefet

Als ik zoals altijd weer lààt de kliko ga binnenhalen, vraag ik mij af hoe ik mijn jiskefet (*) zal herkennen. Lang geleden plakletters gekocht, maar nog steeds niet de moeite genomen ze op de bak te plakken. Als ik buiten kom, blijkt het altijd weer mee te vallen. Het is gewoon de bak die er nog staat.


(* Jiskefet is Fries voor vuilnisvat)

Vos

Maandagmorgen toen ik over de Zandlaan naar De Uithof fietste, rende er vlak naast mij een vos over het ijs op de sloot. Het dier bleef een paar honderd meter lang met ongeveer dezelfde snelheid als ik vlak naast mij lopen, zich waarschijnlijk niet bewust van zijn stille buurman op wielen. Ik heb nog nooit zo goed een vos kunnen bekijken. Terwijl ik rustig doorfietste, pakte ik voorzichtig mijn camera uit mijn broekzak. Op een dam naar een belendend weiland, stopte de vos, draaide zich om en keek mij recht in de ogen. Voordat ik af kon drukken, schoot hij weg, over de sloot terug waar hij vandaan kwam.

Tijd terug

Vandaag 25 jaar geleden liep ik met een half miljoen mensen door Den Haag te demonstreren tegen de komst van nieuwe kernwapens. In mijn hele leven heb ik maar twee keer aan een protestmars meegedaan: op 21 november 1981 in Amsterdam en op 29 oktober 1983 in Den Haag. Het slot van De Aanslag van Harry Mulisch speelt zich tijdens die eerste demonstratie af en is gefilmd tijdens die tweede, vandaag 25 jaar geleden.

Tijdens die eerste demonstratie heb ik nauwelijks gelopen. Mijn vriendin en ik stonden de hele dag vast op het Museumplein, konden het podium niet zien en de luidsprekers nauwelijks horen. Om half vijf schoof er langzaam een nieuwe rij mensen naast ons. Toen ik de man naast mij vroeg of hij wist wanneer de tocht zou beginnen, vertelde hij tot mijn stomme verbazing dat hij de 7 kilometer door de stad al had gelopen en net terug was op het plein. Uiteindelijk wisten wij aan de rijen te ontsnappen en door te dringen tot het station om nog net op tijd te zijn voor het concert van Joan Armatrading in Utrecht. Tot grote ergernis van mijn vriendin wilde ik alleen nog maar zitten, terwijl zij wilde dansen en springen. De Telegraaf berichtte 's maandags over een indrukwekkende vredesdemonstratie. Ik ben altijd tegen dat ontwapenende begrip geweest. Wij demonstreerden niet voor de vrede - daar is iedereen wel voor - maar tegen de escalatie van de kernbewapening.

Zo ook in Den Haag. Daar had ik een interessant ervaring. Prinses Irene - Vrede - sprak op het Malieveld en haar toespraak was live op de radio. Ik hoorde haar stem dubbel, met enige vertraging. Natuurlijk, dacht ik, die radiostem moet helemaal via allerlei straalzenders en de studio in Hilversum, misschien zelfs naar een verre satelliet en terug, dat heeft even tijd nodig. Maar toen ik goed luisterde, ontdekte ik dat het geluid over het veld - ik kon haar op enkele honderden meters afstand net zien op het podium - er langer over deed dan de lange weg van de radio. Ik besefte dat 'radio' (radium) lichtstralen zijn. De snelheid van het licht kan niet op tegen de snelheid van het geluid.

Eigenlijk had ik die zaterdag moeten werken, op de tekstvervaardiging van het Utrechts Nieuwsblad, maar tijdens afwezigheid van de chef had ik aan de souschef vrij gevraagd en aangeboden vrijdagmiddag in het voren te werken. Hij vond dat een prima idee. 's Maandags was de chef er weer en hij was boos: ik had zelfs geen vrij mogen vràgen. Diezelfde dag heb ik ontslag genomen. Ik had al een tijdje gezondheidsklachten doordat ik vaak om zes uur 's morgens moest beginnen. Ik wilde graag hard en productief werken maar niet dat mijn baas te allen tijde kon beschikken over mijn tijd. Het jaar daarop ben ik mijn eigen bedrijf begonnen.

11111

Héél even heb ik vreugde beleefd aan spam. Mijn spambox verwijdert spam automatisch na 30 dagen en ik ben maar opgehouden er nog naar te kijken, tenzij ik een mailtje mis. De teller van de spambox schommelt meestal tussen de 10.000 en de 12.000 mails. Dat is de oogst van één maand dus. Zojuist, heel even, stond de teller op "Spam (11111)". Vijf eentjes op een rij. Als liefhebber van mooie getallen (en er zijn veel mooie getallen) heb ik heel even genoten van de spam. Maar intussen staat de teller al weer op 11112, oh nee 11113.

Persoonlijke liefde

Vandaag werd ik blij verrast door een heel persoonlijke liefdesbrief. "I love you", schrijft ze, "I love you forever, and always till the end, I can't live without you, because you're my friend."

Diep geroerd dat zij zóveel van me houdt, lees ik verder. "Send this to 14 of ur true friends and luvers of your choice. If you get this back it means that you are loved by a lot of people."

Brand in Mokum

Na mijn nachtelijk avontuur (25-06-08) ging ik de volgende dag weer naar vrienden in Amsterdam, dit keer niet in West maar in Noord. Op weg er naar toe moest de zware gelede bus een noodstop maken voor een automobilist die zonder op of om te kijken de weg op schoot. Ik stond vlak achter de chauffeur, zag het gebeuren en hield mij goed vast, het ging net goed. Maar toen ik mij omdraaide lag een oudere dame languit op de vloer. Eerst probeerde ze met mijn hulp een beetje overeind te komen, maar ze had veel pijn in de lies en we vermoedden een gebroken heup. Ik knielde bij haar neer en terwijl we op de ambulance wachten, rustte ze met haar rug en hoofd tegen mij aan. Nadat politie en ziekenbroeders het hadden overgenomen, liep ik naar de volgende bushalte, wachtte daar een minuut of vijf op de volgende bus, maar toen die er aan kwam rijden drong ineens tot mij door dat dit mijn eindhalte was.

Bij mijn vrienden wachtte het volgende avontuur. Vanuit de woonkamer zagen we een paar straten verder ineens een pikzwarte rookkolom opstijgen. De zon verduisterde en het zou nog de hele middag blijven roken. In de nabijgelegen Leen Bakker was brand uitgebroken en deze was overgeslagen naar een aantal andere panden. 's Avonds was het op het journaal en het is een vreemd gevoel als je het nieuws vanuit het woonkamerraam kunt aanschouwen.

Zie de videobeelden (2,5 min.) die ik vanuit het raam en later bij het bluswerk gemaakt heb.

Nachtwakers

Het is natuurlijk een avontuur van niks, maar ik heb me er wel verschrikkelijk over opgewonden. We waren met z'n vieren naar de film geweest, een Amsterdamse vriendin, een stel uit Londen dat bij haar logeerde en ik. Daarna bij haar thuis nog een kop thee gedronken met originele Engelse muffins. De Engelse vrienden zetten de BBC aan om Crime Watch te zien, in de hoop om op veilige afstand nog een misdaad op te kunnen lossen in hun levensgevaarlijke Londen. Ze waren verbaasd dat ik na twaalven nog onbekommerd alleen de straat op ging. De misdaden in het Engelse Opsporing Verzocht waren inderdaad angstaanjagend. Het was mij niet duidelijk waarom in de reconstructies de meest gruwelijke details moesten worden getoond, zelfs in de terugblik van al opgeloste misdaden. Als ik iets weet over een misdaad moet ik dan eerst een hoeveelheid bloed zien voordat ik de politie bel? Ondanks hun bezorgdheid vertrok ik welgemoed en sprak geruststellend: "if I get killed, I'll send you a card". Ze waren blij met de uitnodiging.

De laatste tram was al weg en na een stevige wandeling van een half uur kwam ik vanuit Bos en Lommer op het centraal station aan, op tijd voor de nachttrein van 1.17 uur. Dacht ik. Maar bijna alle deuren van het door de uitdijende bouwplaatsen toch al steeds moeilijker te bereiken centraal station waren gesloten. Pas nadat ik weer om een grote bouwput was heengelopen, vond ik een open deur. Bij de deur stonden twee bewakers en tien meter verder blokkeerden zes of zeven controleurs schouder aan schouder een smalle doorgang. Daar stond ik in mijn eentje tussen acht uniformen, terwijl mijn trein vertrok, ik voelde mij ongelofelijk geïntimideerd. Paniek en boosheid welde in mij op toen ik besefte dat ik niet meer thuis kon komen. Om twee uur sloot de stationsstalling in Utrecht, waar mijn fiets stond, en er was geen openbaar vervoer meer naar Houten. In eerste instantie reageerden de controleurs erg vervelend, verwijzend naar de stickers op de deuren waardoor ik kennelijk spontaan had moeten begrijpen welke van de vele deuren tussen al die bouwputten open stond. Maar toen ze mijn stress zagen, gaven ze me vriendelijk een paar tips. Ik was te moe om mijn opties met alle variabelen goed op een rij te zetten (in Amsterdam blijven, op het station, op straat, in een hotel, een hostel, in Utrecht overnachten of van daaruit een taxi nemen of wachten op de eerste trein). Ik stelde mij aan de zijkant op in de buurt van de controleurs, zodat ik hen nog een paar vragen zou kunnen stellen over de dienstregeling, nadat er nog enkele passagiers binnendruppelden. Al snel kwam één van de bewakers op mij af. Ik mocht mij daar niet ophouden en als ik wilde wachten, moest ik eerst opnieuw door de controle. Kennelijk mocht ik mij hier niet eens een paar minuten afvragen wat ik moest doen. Moe en murw liet ik de controleurs opnieuw mijn kaartje zien, terwijl ik huilend als een kind jammerde: "hier is mijn kaartje en dan mag ik daar staan" om een paar stappen verder mijn gepeins te kunnen vervolgen.

Hoe kan het toch, dacht ik, dat ik 's nachts om één uur volkomen ontspannen door de donkerste straatjes van Amsterdam wandel, terwijl het NS-regime direct de diepste angst en agressie bij mij weet boven te halen. Niet voor het eerst overigens.

Na een tijdje aan de goedgekeurde zijde van de uniformen te hebben staan sippen, besloot ik de volgende nachttrein naar Utrecht Centraal te nemen en daar het ochtendgloren af te wachten. Een goede keuze, want het verschil kon niet groter zijn. In Utrecht stapte ik een helder verlichte, schone en ruime stationshal binnen, zonder enge bewakers, en met goede automaten vol koffie in alle soorten, fris en versnaperingen. Om half vier werd het gratis dagblad Metro afgeleverd. "Is er al wat gebeurd in de wereld dan?", vroeg ik aan de bezorger die mij de krant met een brede glimlach overhandigde. Om kwart over vijf nam ik de eerste trein naar Houten.

Dit blogje is wat lang geworden, want ik moest er de nacht mee doorkomen. Het is natuurlijk een avontuur van niks, maar het was wel mijn avontuur.

Rompspomp

In Trouw van zaterdag 14 juni stond deze personeelsadvertentie: “Man, 52 jaar jong, wil graag zijn ondersteunende diensten aanbieden en u de rompspomp rond een vergadering uit handen nemen zodat u zich kunt concentreren op het vergaderen zelf. Ik beschik over veel werkervaring, kennis van organisaties, HBO/WO niveau en passie. Dit laatste is misschien ook wel mijn zwaktepunt: ik heb de neiging teveel te willen. Br.o.nr. 23506790 bur.v.d.bl." Een oud-collega mailde mij met de vraag of ik deze advertentie geplaatst had. Mijn ontkenning moest ik een paar keer herhalen, nee, ik ben het ècht niet. Een dubbelganger dan, concludeerde de collega, de gelijkenis is in elk geval groot. Het zou aardig zijn als Trouw de brieven aan mij door kon sturen, maar dat zal wel niet lukken. Te veel rompspomp. Daarom: stuur uw brieven onder nummer naar Trouw en uw brieven zonder nummer maar naar mij.

Moeder en dochter

De bijzondere moeder-dochterrelatie in het bericht 'Oudste Berlijnse zoek' van gisteren bracht een oude herinnering bij me boven. In 1979 was ik bijna Hagenees geweest. Ik wilde wat van de wereld zien, reed naar het Westen zover ik kon, kwam in het burgerlijke Den Haag terecht, parkeerde m'n besteleend - waar m'n vader een bed en keuken in had gebouwd - op Duinrell en nam een uitzendbaantje om de hoek van de koninklijke stallen. Een paar weken later vond ik een mooie kamer aan de Brandstraat voor 70 gulden per maand. Daarvoor kreeg ik eerst twee kamers met gebruik van keuken en bad, maar na een tijdje zou ik voor dezelfde prijs de hele bovenwoning erbij krijgen. Want, zo vertelde mij de 89-jarige verhuurster, dan gaat mijn dochter naar het bejaardenhuis.

We waren het snel eens, wel moest ik de gaskachel overnemen, ik deed een flinke aanbetaling en zou na het weekend intrekken. Maar daags voor de verhuizing begon ik ineens te twijfelen, bang mij aan de kachel te branden. Stel dat de oude dame... zonder haar geen huis, alleen een haard, en geen geld meer. Heel omzichtig vertelde ik haar dat ik van onze afspraak af wilde (hoe leg je een vrouw uit dat je haar te oud vindt?) en gelukkig kreeg ik mijn geld terug. Ik reed terug naar huis, ontmoette bij mijn volgende baantje een jonge vrouw met wie ik van kust tot kust tot het verre Westen van Amerika reisde.

Plexat

Sander en zijn klas namen afscheid van de basisschool met de musical Plexat.

Zaterdagmorgen zit het gezin verveeld aan de ontbijttafel. Dan gaat moeder naar opa, die eenzaam in het bejaardenhuis achter z'n geranium zit te mopperen, maar nieuwe vrienden vindt in z'n vieve buren. Vader gaat vissen met de jongens van z'n oude band. Dochter gaat naar de dansschool en krijgt een metamorfose voor de regio-TV. Zoonlief gaat voetballen.

Zaterdagavond houdt het gezin een barbecue in de tuin. Ze dachten met z'n vieren, maar "vieren doet je met z'n allen". Tenslotte zijn alle buur-, vis-, dans- en voetbalvrienden welkom, want er is toch "plek zat!".

De moraal van het verhaal dat er voor iedereen plaats is.

De kinderen van basisschool het Beurthonk in Odijk lieten zich van hun beste kant zien. Iedereen deed volop mee en toonde enthousiast zijn talenten aan de verrukte ouders.

Ik heb veel kinderen - in mijn familie- en kennissenkring - en heb al aardig wat van deze musicals meegemaakt. Het verwondert mij wel hoe de musical ergens in de loop der tijd tot het 'verplichte eindexamen' van de lagere school is gaan horen. Wat een werk, wat een voorbereiding!

Nou, liever een musical dan een cito-toets. Maar ook, wat een prachtige gezamenlijke muzikale emotionele ontlading van zo'n belangrijke periode in een mensenleven.

Cito-toets, zie mijn blogs:
Cito niet eind ex amen, 11.02.06
Het Citorecht, 15.02.06

Eerste keer

Weer zo'n historisch moment in m'n leven. De eerste keer dat ik m'n OV-chipkaart heb opgeladen en gebruikt. Op het Amstelstation een hele tijd de oplaadautomaat bestudeerd. Pas na een tijdje lukte het me een saldo op m'n kaart te pinnen. Dan inchecken en rijden maar.

Op het Bijlmerstation stapte ik uit. Maar dat station wordt verbouwd en nergens was een werkende 'uitcheckpaal' te vinden. Ook geen bemand loket om hulp te vragen.

Mijn OV-chipkaart is dus virtueel nog steeds onderweg en ik vraag me af waar deze reis eindigt. Per saldo.

Spiderman

Yonne van zes laat mij als oude man weer helemaal jong en dynamisch voelen. "Je bent net spiderman!", zegt ze, wijzend op het web aan rimpels op mijn voorhoofd.

Kwaliteitsbeeld

Caséma heeft op 20 maart een hoop zenders verwisseld. Daardoor is er meer ruimte op de kabel en kunnen ze meer kwaliteit bieden. Zeggen ze. Maar ik ben de meeste zenders kwijt. Ben ik nou echt zo slecht in het programmeren van mijn televisie? Dan toch maar Caséma bellen om iemand te laten komen. Nou, fijn dat u belt, want bij een deel van de klanten zit er een filter op en we weten niet bij wie. Binnen twee dagen zal een monteur het filter uit het kastje in uw wijk verwijderen.

Het is nu zes dagen later, maar ik heb nog steeds mijn zenders niet terug. Weer gebeld. Een hulpeloos vriendelijke dame: hoe vaker we het opschrijven, hoe sneller er iemand komt, misschien. Voorlopig moet ik het doen met Nederland 1, 2 en 3. Moet kunnen. Ooit hadden we maar één zender. Toen Nederland 2 werd bedacht, zei ik: waar is dat voor nodig, je kunt toch maar naar één zender tegelijk kijken? Maar toen plukte je de zenders nog zo uit de lucht en werd het beeld niet verstoord door kwaliteit.

Familiedrama

Terwijl we op de bus zaten te wachten, zagen we aan de overkant van de drukke provinciale weg een moedereend met haar kuiken. Ze stonden op een dam naar een boomgaard die hun sloot onderbrak. Ze zouden toch de weg niet oversteken? Uiteindelijk lukte het de moeder haar kind weer in de sloot te lokken.

Maar even later kwam enkele tientallen meters verder het kuiken (nee, het was z'n grote broer) te voorschijn uit het gras langs de sloot en stak in een rechte lijn de drukke weg over. Als in een vertraagde film zagen we het schouwspel aan, we konden niks doen. Zou het goed gaan? Een auto stopte. Het kuiken bereikte veilig de overkant.

Maar daar kwam ineens moeder en het andere kuikentje uit de berm en ze staken samen de weg over. Weer dreigde het mis te gaan, maar een auto stopte en de eenden bereikten ongeschonden de overkant. Ze verdwenen door een brede berm naar een andere sloot.

Maar het gevaar was nog niet geweken. Ineens stoof er een mannetjeseend op uit de sloot en joeg luid kwakend en fladderend de moeder weg. Was het de vader van de kinderen, die niets meer met haar te maken wilde hebben? Of waren de kleintjes bij een boze buurman beland die geen onbekenden op zijn erf dulde? De kleintjes bleven onzichtbaar in de sloot, moeder vloog over de provinciale weg terug naar huis. Luid kwakend stond ze daar op de dam naar de boomgaard. Het verkeer raasde door. We konden haar niet helpen.

Daar kwam onze bus. Hoe het is afgelopen, zullen we nooit weten.

Nietsontziend

In Trouw van 11 januari schrijft Elma Draijer naar aanleiding van een ernstig geval van censuur in Marokko: “Onwillekeurig moest ik denken aan de recente woorden van onze vorstin in haar kerstboodschap. Volgens de majesteit moeten wij ons gedurig bewust blijven van „gevoeligheden die het diepste in mensen kunnen raken”. En elkaar ’respect’ betonen door die te ’ontzien’.” Elma Draijer noemt dit een “absurde koninklijke aansporing tot zelfscensuur – notabene vanuit een van de meest democratische landen”.

Ik ben geschrokken van deze uitschieter van Elma Draijer in 'misschien wel de beste krant van Nederland'. In feite zegt Elma Draijer dat wij elkaars diepste gevoelens niet hoeven te ontzien en geen respect meer voor anderen hoeven te hebben. Democratie is dan een vrijbrief om elkaar kapot te maken.

Déja vu

In het luxe hotel Lauswolt in Friesland smeden drie voormalige VU-studenten snode plannen. Balkenende, Bos en Rouvoet proeven weifelend elkanders nieren.

Nu kom ik niet zo heel vaak in luxe hotels, maar aan Lauswolt heb ik mooie herinneringen. Toen mijn ouders 25 jaar getrouwd waren, hielden ze receptie in Drachten, waar mijn vaders ouders woonden. Als we naar de familie in Friesland gingen, aten we vaak patat in het wegrestaurant aan de rotonde bij Heerenveen. Maar dit keer was mijn vader doorgereden. Kort voor Drachten bedachten we dat we toch wat moesten eten en bij het blauwe ANWB-bordje met mes en vork, draaide mijn vader de oprijlaan van landgoed Lauswolt op. Weifelend en onwennig, maar allemaal keurig op z'n zondags gekleed vanwege het feest, stapten vader, moeder en vijf kinderen het luxe landhuis binnen.

Dit keer aten we ons patatje aan een keurig gedekte tafel met witte lakens in een speciaal voor ons gereserveerde eetkamer. Mannen in zwarte pakken stonden net buiten 't zicht bij de deur als knipmessen klaar om ons onze mayonaise, appelmoes en cola te brengen.

Wij hebben toen geen nieren geproefd, maar als de sfeer niet ontspannen is, zal het aan de bediening van Lauswolt niet liggen.

118

Zo nu en dan maak ik gebruik van nummer 118 om mij door te laten verbinden. Vandaag toetste ik het nummer vanuit een telefooncel.
"Kunt u mij doorverbinden met ..." en ik noemde naam en adres. Toen de telefoniste het nummer gevonden had, las een computerstem mij het telefoonnummer voor. Maar dat was niet de bedoeling! Ik had gevraagd om doorverbonden te worden en had niet eens een pen bij de hand.

Opnieuw toetste ik 118, legde omstandig uit wat er gebeurd was en dat ik niet om het nummer vroeg, maar doorverbonden wilde worden. De telefoniste leek het te begrijpen en vroeg me aan de lijn te blijven. Vervolgens kreeg ik opnieuw de computerstem te horen.

Ik belde voor de derde keer, legde uit dat ik doorverbonden wilde worden, maar nu zei de telefoniste: nee, dat kon niet, daar was dit nummer niet voor. Maar ik heb dit nummer zo vaak, en pas geleden nog, gebeld en wordt dan altijd doorverbonden. Nee, dat kon niet. Teleurgesteld legde ik op.

Ineens bedacht ik mij dat ik meestal met mijn zaktelefoon bel. Terwijl ik nog bij de telefooncel stond, pakte ik mijn mobiel en ik belde opnieuw 118. "Met wie wilt u doorverbonden worden?", vroeg de telefoniste meteen. Ik vertelde haar over mijn vorige drie telefoontjes en ze leefde begripvol met me mee. Het blijkt dat als je van een vaste lijn 118 belt je heel ergens anders uitkomt dan met je mobiel. Kennelijk is dat bij de 'vaste 118' niet bekend.
Nu werd ik heel snel doorverbonden en voor de volledigheid kreeg ik, zoals altijd, nog voordat ik iets kon zeggen een sms'je met het nummer dat er voor mij gedraaid werd.

Het is niet handig van de KPN om hetzelfde nummer aan twee verschillende diensten toe te kennen.

Dienstregeling: regen

De trein reed weliswaar op (een andere) tijd, maar toch voelde ik vandaag nattigheid bij de nieuwe dienstregeling van de NS. De belangrijkste wijziging is dat mijn trein van en naar Houten in Utrecht voortaan op een perron staat zonder overkapping en zonder roltrap. Wachten in de regen dus.

Ytzen caan, Ytzen muyal

Bij toeval stoot ik via Google Books op dit fragment uit een jaarrapport uit 1965 van het beroemde Smithonian instituut in Washington. Mijn voornaam krijgt hier een voor mij wel heel nieuwe betekenis ("ik ben de dauw des hemels"). Het blijkt te gaan over een Indiaanse of Pacifische koning Ytzamatul. Nu geen tijd, maar dit moet ik nog eens nader uitzoeken. Vandaar hier even deze notitie.

bron

Erkende feestdagen

Het CNV stelde onlangs voor een christelijke feestdag in te leveren voor het islamitische Suikerfeest. Een sympathiek gebaar, of beter gezegd een kwestie van rechtvaardigheid, waar ik op zich wel achter sta, maar dat nogal wat voeten in aarde heeft. Na veel kritiek heeft het CNV het voorstel vandaag weer ingetrokken. Als ik wat overwegingen op een rij zet, dan ben ik er nog niet uit hoe men dit idee aan zou moeten pakken.

Om te beginnen zou natuurlijk het begrip 'erkende christelijke feestdag' moeten veranderen in 'erkende religieuze feestdag'. Bij 'erkende' dagen moet men wel bedenken dat dit dagen zijn die de wet voorschrijft terwijl de ondernemers moeten betalen. Zij zijn verplicht hun werknemers loon door te betalen zonder dat hier productie tegenover staat. Uitstekend, maar het kost wat. Daarom is een extra erkende dag bezwaarlijk en moet een uitruil plaatsvinden.

'Een dag aan de islamieten geven' vind ik op zich dus sympathiek en rechtvaardig. Wat meer aandacht en besef voor de feestdagen van anderen is goed. Maar geldt hier de macht van het getal? Een soort A-, B- en C-status van religies, zoals bij de omroepen? Hoeveel leden moet men hebben voor een feestdag? Hoe gaan we om met de hindoestaanse, joodse en andere religieuze feestdagen?

Als het niet gaat om de religieuze beleving van de huidige bevolking (de meesten weten helemaal niet meer waar een feestdag voor staat), maar om de traditionele wortels waaruit onze maatschappij is gegroeid, dan is er voor andere dan christelijke feestdagen voorlopig geen plaats. Mee eens. Maar wat is de zin van zo'n feestdag als deze geen specifieke inhoud meer heeft?

Op zich zou ik er voor zijn de erkende feestdagen helemaal los te koppelen van religieuze dagen. Liever gelijkelijk over het jaar verspreide 'bankholidays'. De feestdagen kunnen ook op zondag of op een opgenomen verlofdag gevierd worden. Juist christenen zouden dit kunnen toejuichen, omdat het veelvuldig misbruik van 'hun' dagen hiermee wordt voorkomen. Maar ik kan mij goed voorstellen dat zowel christenen als niet-christenen de traditie helemaal niet los willen laten. Bij bepaalde dagen in een bepaalde tijd van het jaar hoort ook een bepaald gevoel. De 'heidenen' hebben hun zonnewende, nieuw leven en dag om er op uit te trekken, naar natuur of meubelboulevard.

Het CNV stelde voor om tweede paasdag of tweede pinksterdag op te geven. Uit christelijk perspectief zou het opgeven van pasen, het centrale christelijke feest van de opstanding van Christus, een verkeerd gebaar zijn. Daar staat tegenover dat, in navolging van de roomskatholieken, inmiddels ook bij de protestanten het accent verschuift naar de lijdenstijd, de stille week vòòr pasen, waarin men tegenwoordig bijna elke dag naar de kerk kan gaan. 'In mijn tijd' was dat nog niet zo. Toen ik nog kerkte zou ik liever een volle paasweek gevierd hebben, dus vanàf paaszondag in plaats van vòòr pasen. Maar de periode van inkeer voor pasen die ik nu bij mijn protestantse vrienden zie, spreekt ook wel aan. Dus kan tweede paasdag er af?

Theologisch vergelijkend zou pinksteren (oogstfeest, uitstorting van de Heilige Geest, verjaardag van de Kerk) nog net iets makkelijker dan pasen met een dagje minder kunnen. Maar pinksteren heeft zich zowel voor de kerkelijke jeugd als voor veel niet-kerkelijken ontwikkelt tot een kampeerweekend. Het zesjarige Duitse meisje Marga, bij wie ik tien jaar geleden in huis woonde, dacht zelfs dat pfingsten kamperen betekende. In haar eerste opstelletje schreef ze: wir gehen pfingsten. Ze bedoelde 'zelten', kamperen. Zonde (nou ja) om de eerste kampeerkans van het jaar op te geven.

Als we de theologische vergelijking nog even doorzetten, dan zijn kerst en hemelvaart het makkelijkste op te geven. Kerst tegen Suikerfeest zou een mooie uitruil zijn. De viering van de geboorte van Christus en zijn hemelvaart zijn in het kerkelijk jaar weliswaar niet onbelangrijk, maar anders dan de andere christelijke feesten gaan ze niet terug op joodse, bijbelse feesten. Het zijn vooral tussenstappen op weg naar pasen en pinksteren. Maar het zijn nu ook juist de feesten die op doordeweekse dagen gehouden worden en het zonder vrije dag moeilijk krijgen. Dit zou opgelost kunnen worden door individuele of groepsgewijze verlofdagen, zoals de biddag en dankdag in bepaalde regio's met een vrije dag gevierd worden. Als ik met het pistool op de borst moet kiezen, kies ik voor hemelvaart (begrijp me niet verkeerd). Ook gezien het zieltogend bestaan van de grote toogdagen die deze dag traditioneel gehouden werden. Maar net die ene dag heeft geen tweede. Kerst dan? Maar het kerstfeest valt in een schoolvakantie, wordt door werkgevers vaak verbonden met verplichte verlofdagen tot oudjaar en wordt door velen het meest uitbundig èn intiem gevierd. Het opgeven van een kerstdag komt er nooit door.

En dat is misschien wel de moraal van mijn verhaal. Ik denk dat de niet-christenen nog wel het meest pal zullen staan voor de 'erkend christelijke feestdagen'.

[EINDE]

Lees het hele verhaal

De lama's

Op weg van Houten naar Utrecht fietste ik weer langs de lama’s. Ze weiden met z’n vijven tussen de schapen in een diep stuk land. Vaak kijken ze even op als ik langskom. Vanmorgen lagen er drie naast elkaar vlakbij de weg, rustig kauwend. Ze hadden dit keer geen aandacht voor mij. Van de andere kant kwam een trimmer aangerend. Die vonden ze veel boeiender. Ze volgden hem nauwgezet met hun ogen. De drie koppen op de lange halzen draaiden langzaam precies tegelijk van rechts naar links, tot de man uit beeld was verdwenen. Een paradijselijke aanblik.

Mijd MobilePlaza (2)

Vanmorgen om kwart over acht belt m’n buurjongen aan. “Dag buurman, we hebben een cadeautje voor u”. Z’n zus komt met een pakje aanlopen. Het is de zending die volgens het ‘tracking’ systeem van TPG Post twee dagen eerder aan mij is uitgereikt. Ik bedank de kinderen hartelijk.

In het pakket zit de onbruikbare Pocket PC die ik enkele maanden geleden aan MobilePlaza heb geretourneerd. Het euvel is, na bijna een jaar, nog steeds niet verholpen. Geen begeleidend schrijven, geen uitleg, geen excuusbrief, geen antwoord op de formele klacht die ik bij de directie heb ingediend, geen tegenvoorstel, geen geld terug.

Het gaat om een zending met een ‘Streitwert’, zoals de Duitsers zo mooi zeggen, van zo’n 600 euro. TPG heeft het pakje afgeleverd bij de buren zonder mij dit te laten weten en registreert simpelweg ‘uitgereikt aan geadresseerde’. Gelukkig heb ik goede buren. Wat als het pakje zou zijn verdwenen zonder dat ik er ooit van af had geweten? Moet ik de TPG nou bedanken voor de goede service of hen een boze brief schrijven? Ik heb m'n handen al vol aan MobilePlaza.

Zie weblog 04.10.06 Spookzending
Zie weblog 09.09.06 Mijd MobilePlaza

Spookzending

Een webshop mailt mij dat mijn bestelling onderweg is. Maar ik heb helemaal niks besteld. Ik kan het pakje online volgen via de website van TPG Post. Zo zie ik dat het pakje al aan mij is uitgereikt. Maar ik heb niks ontvangen. Een pakket dat ik nooit besteld heb en nooit ontvangen, kan ik zo toch maar mooi virtueel volgen.

Goedendag

“Goedendag”, zei ik tegen de man. Het liep tegen half twaalf. “Goedemiddag”, antwoordde hij, “oh nee, het is nog goedemorgen”. “Nou, u mag mij best al wel een goede middag wensen, hoor", zei ik. "Nou nee, dat doe ik maar niet", zei hij.

Ik vroeg mij nu af wat hij met "goedemorgen" bedoelde. Als ik "goedendag" zeg, bedoel ik daarmee dat ik wens dat de ander een goede dag heeft. Dus dat hij geen ongeluk krijgt of zich dood verveelt. Ik geloof niet dat het uitspreken van die wens daar echt invloed op heeft. Maar het kan de onderlinge relaties wel wat opvrolijken: "ik heb niks kwaads in de zin, in het voorbijgaan wens ik je het beste, ik leef een beetje met je mee". Voor wat het waard is.

Ik kan dus best al voor de middag iemand een goede middag wensen.

Maar voor sommige anderen heeft deze groet kennelijk een heel andere betekenis. Een tijdmelding? "Hé, weet je wel hoe laat het is?" Een verslag? "Wat was de morgen tot nu toe goed, hè!" Een bezwering? "De ochtend is nog niet voorbij, je weet niet of je de middag haalt zonder mijn toverspreuk". Ik weet het niet.

Toen ik in Duitsland woonde, wenste ik mijn vriendin "Gesundheit" als ze moest niezen. In het begin deed ik dat niet, want ik was dat niet zo gewend, maar ik merkte al gauw dat het haar stoorde als ik haar in eenzaamheid liet niezen. En omdat ik vanuit het diepst van mijn ziel hoopte dat ze gezond bleef, wenste ik haar bij de navolgende niezen altijd welgemeend een goede gezondheid toe. Ik hoefde alleen maar uit te spreken wat ik voelde.

Toen moest ze hoesten. "Gesundheit!", zei ik. "Nein, ich musste nur husten", sprak ze mij op corrigerende toon toe. Wat nu? Kon ze het niezen niet zonder mij doorstaan, maar redde ze zich proestend probleemloos? Wat was mijn "Gesundheit" waard geweest? Een ware wens of slechts het voldoen aan een vage fatsoensregel?

Goedendag, ik meen het.

Mijd MobilePlaza

Vorig jaar november kocht ik na lang wikken en wegen een nieuwe Pocket PC. Mobiele telefoon, agenda en Windows PC in één. Het kost een duit, maar dan heb je ook wat. Dacht ik. Ik kocht 'm bij MobilePlaze.nl, van WINC in Amsterdam. Na korte tijd begaf het apparaat het, dat wil zeggen het synchroniseren met de PC lukte niet meer. Sinds de Kerst kan ik het apparaat niet meer gebruiken. Ik stuurde het ter reparatie naar de leverancier, maar die kwam er niet uit en stuurde het apparaat ongerepareerd terug. Sindsdien heb ik zelf van alles geprobeerd, allerlei software verwijderd en opnieuw geïnstalleerd en alle mogelijke variaties uitgetest. Ik heb er vele, vele, vele uren ingestoken. Tussentijds contact opgenomen met MobilePlaza en hen gedetailleerd op de hoogte gesteld van al mijn pogingen. Maar het bedrijf is heel moeilijk bereikbaar, op emails en brieven wordt niet gereageerd of pas weken later na lang aandringen. Met de telefoon kwam ik er helemaal niet door en na meer dan een half uur blijven hangen heb ik het maar opgegeven.

In mei ben ik met WINC gaan corresponderen om te komen tot een definitieve oplossing: lever een goed apparaat of geef me mijn geld terug. Ik vroeg schriftelijk naar de retourprocedure. Geen enkele reactie. In juni probeerde ik het opnieuw. Stilte. De derde keer kwam er zowaar een korte reactie: "Onze technische kennis is niet in staat u [!] probleem op te lossen". Ik moest zelf maar contact opnemen met een bedrijf in Engeland. Dat gaf alleen een paar tips die ik al lang had uitgeprobeerd.

In juli vond ik het genoeg. Ik retourneerde het apparaat en vorderde het volledige aankoopbedrag terug. Nu leek de kwestie snel te kunnen worden afgerond, want al na een paar dagen kreeg ik de toezegging dat men dit conform mijn verzoek zou afhandelen. Ik kon nu dus snel mijn geld terug verwachten. Maar daarna volgde weer een lange stilte. Na een paar weken begon ik het WINC aan te manen om nu toch snel te betalen, zodat ik verder kon. Een kort antwoord volgde: een andere afdeling is er mee bezig. Weer stilte. Weer aanmanen.

Deze week kwam ineens het doodgemoedereerde bericht dat men helemaal niet van plan is mijn geld terug te geven. Het apparaat ligt volgens hen inmiddels bij een ander bedrijf te wachten op nieuwe onderdelen. Daar kunnen zij verder ook niets aan doen. Ik denk dan: Waarom het apparaat niet in januari al gerepareerd? Waarom mij geen toestemming gevraagd of tenminste meegedeeld dat men het nog een keer wilde proberen wat eerder niet gelukt was? Waarom geen reactie op mijn vragen over de retourprocedure? Waarom geen tegenvoorstel? Waarom geld-retour toezeggen en hier na herhaalde aanmaningen ineens weer op terugkomen?

Deze kwestie sleept nu al acht maanden en al die tijd kan ik mijn duurbetaalde telefoon en agenda niet gebruiken. Vandaar mijn goede raad. Doe nooit zaken met MobilePlaza.nl of WINC. Hun garantie is helemaal niets waard. Het kan je duur komen te staan.

Tureluurs

Onlangs werd mijn 'kernachtige' beschrijving (Zwart) van de Universiteitsbibliotheek Utrecht nog kernachtiger geciteerd in HP/De Tijd (18.8.06). Een goed en boeiend artikel van Matt Dings over de nieuwe architectuur op de Utrechtse universiteitscampus De Uithof. Naar aanleiding daarvan ontving ik vandaag een email met een link naar het weblog van Tureluurs. Het geeft een prachtig fotoverslag van (het leven in) de Utrechtse universiteitsbibliotheek.

Zie Tureluurs

Onzeker

Het lukt mij niet mijn computer uit te krijgen. Steeds als ik het probeer, wordt mij gevraagd: “Bent u zeker? Ja - Nee”. Ik klik natuurlijk op nee, want ik ben nergens zeker van. Niets is zeker in dit leven en zelfs dat is niet zeker. En zo moet het systeem doorgaan tot ik zekerheid heb.

Rig superintendent

Van de universiteit mocht ik vandaag een beroepentest doen. Je beantwoordt 288 vragen en weet dan wie je bent en wat je wilt in het leven. Ik ben een conventioneel sociaal-ondernemend type. En minder een artistiek-intellectuele realist. En wat ik later worden wil? Rig superintendent. Ja, ik wist niet wat het was, maar had het natuurlijk altijd al in me. Baas op een booreiland.

Landiscape

Als sporthater kijk ik zelden of nooit naar sport. Alleen voor de Tour de France wil ik wel eens een uitzondering maken. Die helicopterbeelden van het golvende Franse landschap vind ik prachtig en rustgevend. Jammer dat die renners er steeds weer doorheen fietsen. En als ze dan ook nog gaan sprinten, doodeng, gaat ik de televisie snel weer uit. Maar er is hoop. Dankzij de sportartsen, kan ik de tour volgend jaar misschien van begin tot eind volgen. Als alle renners wegens doping gediskwalificeerd zijn. Een tour zonder renners. Dat is mijn sport.

Kind niet verantwoordelijk

In het jeugdjournaal zag ik hoe in Wezepe kinderen in groep 8 les kregen in reanimatie. Ik vind dat onverantwoord. Volwassenen mogen kinderen deze verantwoordelijkheid niet aandoen. Een meisje gaf precies mijn gevoelens weer. Ze wist niet of ze in het echt wel zou durven wat ze zojuist had geoefend en ze zou zich erg schuldig voelen als er dan iemand dood ging, zei ze. Ze dacht daar dus nu al diep over na.

Hoe zou een elfjarig kind zoiets ooit moeten verwerken?

Ik was zeven jaar oud, zat bij mijn klasgenoot Eddy Borren achterop de fiets, hij begon voor de lol ontzettend te slingeren, we vielen. Mijn beide knieën kapot, Eddy was op z'n gezicht gevallen en lag hevig bloedend op straat. Volwassenen verzamelden zich om hem heen, een man stuurde mij naar een huis om de dokter te halen. Ik was overstuur en bang en durfde niet aan te bellen bij het vreemde huis. Mijn knikkende knieën deden pijn van schuld en schaamte.

Later ben ik naar EHBO en reanimatieles gegaan. De lessen werden erg amateuristisch gegeven en ik werd alleen maar bang. Het lukte mij niet om de polsslag te voelen, maar de instructeur vond het ook niet nodig mij dat te leren "want dat was heel makkelijk".

In de trein zag ik een jonge vrouw bleek wegtrekken, ze wilde opstaan, maar zakte onderuit. Ik zat zes banken verder, maar in de volle coupé stond ik als enige direct naast haar en wist haar op te vangen. Zoals ik geleerd had, legde ik mijn vinger in haar hals om haar hartslag te peilen, maar net als op de les voelde ik niks. Ze was lijkbleek en stil. Gelukkig kwam ze binnen een minuut weer bij, ze was alleen maar flauwgevallen. "Bent u een dokter?", vroeg haar vriend. Gelukkig niet. Ik was wekenlang van slag.

Een kennis die voor arts studeerde, was erbij toen iemand op een afgelegen recreatieterrein een hartstilstand kreeg. Hij begon direct reanimatie en mond-op-mond-beademing. Het duurde lang voordat de ambulance kwam. Eigenlijk wist hij wel dat de man direct was overleden, maar ook dat hij als arts-in-opleiding de dood niet mocht vaststellen en moest doorgaan tot er hulp kwam. Achteraf had hij er wel moeite mee, vertelde hij me, dat hij een half uur lang lucht in een lijk moest ademen.

Natuurlijk is er een dilemma. Wat is er mooier als een kind iemand van de dood weet te redden? Wat is er geruststellender dan te weten wat je moet doen? Maar hoe wil je aan een kind uitleggen dat het geen schuld heeft als iemand onder zijn handen overlijdt?

De kinderen in Wezepe leren omgaan met hartapparatuur die her en der in het dorp is opgehangen. Daar waar die apparaten hangen, zijn ook volwassenen in de buurt. Leer het kind dat het nooit alleen is en direct naar de dichtstbijzijnde volwassene moet rennen voor hulp.

Autisme en muziekles

Zaterdag 10 juni bezocht ik in het Koninklijk Conservatorium in Den Haag een boeiende presentatie over ‘autistische leerlingen in de muziekles’. Het was de eindpresentatie van de opleiding zij-instroom docent muziek van Maartje Houtzager en Astrid Dieleman-van der Meer.

Astrid en haar gezin zijn al jaren goede vrienden van mij. Ik was blij verrast toen haar uitnodiging op m’n deurmat lag. Zo’n opleiding naast werk en gezin, en niet naast de deur, is geen sinecure. Beide kandidaten slaagden met een 8.

Astrid geeft muziekles in het regulier voortgezet onderwijs en Maartje in het speciaal onderwijs. In haar inleiding vertelde Astrid over de moeizame en soms wanhopige zoektocht van ouders met een autistisch kind naar een geschikte school die het kind wil opnemen. Als het kind dan naar de wens van de ouders een plek krijgt in het reguliere onderwijs voelt zij zich er als docent persoonlijk verantwoordelijk voor dat het kind voldoende aansluiting vindt. Dit betekent dat ook de ‘reguliere’ docent zich moet verdiepen in de ‘autistische spectrum stoornis’.

Astrid en Maartje begonnen hun presentatie met keiharde muziek, vermengd met stemmen en chaotische geluiden, terwijl Astrid de zaal onverstaanbaar enkele instructies gaf. “Zo ervaart een autist de wereld”. De autist is gevoelig voor alle prikkels die op hem afkomen, ziet zijn omgeving vaak als onsamenhangende puzzelstukjes zonder verband, heeft moeite met non-verbale communicatie, dingen die niet gezegd maar wel bedoeld worden, de abstracte of dubbele betekenis van begrippen. Er is een beperkt inlevingsvermogen in de ander, moeite met de sociale omgang, weerstand tegen veranderingen en afwijkingen van de routine.

Er werd een stukje getoond uit ‘De zus van Einstein’, een film over autisme. De autistische Ivo weet haarfijn zijn probleem te verwoorden. Terwijl al zijn klasgenoten na uitleg van de leraar een waterverfschilderij weten te maken, krijgt hij alleen dikke klodders op papier. Pas bij het inleveren blijkt dat hij iets gemist heeft. Vertwijfeld verzucht hij: “Waarom wist iedereen direct dat je water bij de verf moest doen!?”

De docent moet dus zo concreet en exact mogelijk zijn, figuurlijke begrippen vermijden (“sla het boek dicht”), het programma opschrijven, gebruik maken van schema’s, checklisten, pictogrammen, klok en kalender. Een zo duidelijk mogelijke structuur. Overprikkeling en afleiding vermijden: proefwerk maken buiten de klas, een walkman opzetten tijdens de tekenles. Zo gaven Maartje en Astrid in hun presentatie nog veel meer tips voor de docent.

Tenslotte presenteerden zij een eigen onderzoek. Zij hebben een aantal bekende muziekmethodes beoordeeld op geschiktheid voor leerlingen met een autistische spectrum stoornis. Het gaat dan om criteria als: zijn de instructies duidelijk en eenduidig, is er sprake van een vaste opzet, kleine leerstapjes, heldere layout. Er waren maximaal 35 punten te ‘verdienen’. De methodes ‘Podium’ (26 pt) en ‘Intro’ (23) bleken “zeer geschikt”, ‘Overal muziek’ (22) en ‘Muziek op maat’ (19) “redelijk geschikt”, tenslotte ‘Stemming’ (17) en ‘Soundcheck’ (16) “minder geschikt”.

Er blijkt vrij weinig bekend te zijn over autisme en de ‘reguliere’ muziekles, in tegenstelling tot muziektherapie. Toch is de muziekles wel geschikt voor autistische leerlingen, omdat zij vaak muziek beter verwerken dan taal en theorie, vaak houden van ‘harde muziek’ (geconcentreerd geluid) en omdat het gewoon leuk is.

[EINDE]

Lees het hele verhaal

Vriendelijk

Op het eindpunt roept de conductrice om:

"U wordt verzocht allen vriendelijk uit te stappen."

Als iedereen dat doet, is de bestemming bereikt.

Achtervolging

De verzekeraars Agis, Menzis en Delta Lloyd/Ohra voegen hun zorgverzekeringstak samen. Daarmee ontstaat een zorgverzekeraar met 4 miljoen klanten en 25% marktaandeel.

De nieuwe wet beoogt vrije keuze, maar wat ik ook kies, op één of andere manier blijft mijn oude verzekeraar mij mijn hele leven achtervolgen.

Mijn eerste ziekenfonds toen ik ging werken was VHZ, Voorzorg en Hulp bij Ziekte, aan de Catharijnesingel in Utrecht. Een bureaucratisch wangedrocht, onverenigbaar met mijn flexibele bestaan. Ik herinner mij daar aan de Catharijnesingel de eindeloze rijen voor de balie en aan de telefoon heb ik eens een vol uur gewacht om doorverbonden te worden, waarna de verbinding spontaan verbroken werd. Als uitzendkracht moest ik, tussen banen in, regelmatig switchen tussen de verplichte en de vrijwillige verzekering. Als ik na een paar dagen ineens werk had, moest dit weer worden teruggeschroefd, een administratieve wijziging die dit ziekenfonds absoluut niet aan kon.

De vrijwillige – en dus door mijzelf te betalen – verzekering liep soms vele maanden door, terwijl ik gewoon in het ziekenfonds zat. Na een half jaar lukte het mij eindelijk de nodeloze verzekering geannuleerd te krijgen. Maar toen ik even later in het ziekenhuis werd opgenomen, weigerde VHZ te betalen, omdat de verzekering was geannuleerd. Terwijl ik nog steeds gewoon in het ziekenfonds zat. Voor mij was de maat vol en ik stapte over op het veel kleinere St. Liduina. Dit ziekenfonds had zelfs een reisje naar Lourdes in het pakket.

Maar niet veel later werd St. Luidina overgenomen door grote broer VHZ en ontstond het Regionaal Ziekenfonds Midden-Nederland RZMN. Onder de aankondigingsbrief herkende ik direct de handtekening van de directeur van de VHZ, die ik al zo vaak had gezien. En met onmiddellijke ingang begon de administratieve ellende opnieuw. Ik besloot, hoewel ik in loondienst en verplicht verzekerd was, mij particulier te verzekeren bij het Zilveren Kruis in Noordwijk, een uitstekende verzekering, waar ik nooit problemen heb gehad. Ook later als ondernemer kwam deze verzekering mij goed van pas. Totdat de overheid besloot dat ik deze uitstekende verzekering op 1 januari 2000 moest verlaten en ik als ondernemer opnieuw het ziekenfonds in moest.

Na lang aarzelen koos ik vanwege een bepaalde voorziening in het pakket toch voor Agis, hoewel ik wist dat dit, vele fusies later, een verre opvolger was van het vermaledijde Regionaal Ziekenfonds Midden-Nederland. De bureaucratische ellende begon opnieuw. Agis stortte consequent mijn premiebetalingen terug en spande dan, keer op keer, een incassoprocedure tegen mij aan om dezelfde premie weer op te eisen. Dikke mappen correspondentie met klantenservice, incassobureau, deurwaarder. Weg van hier!

Inmiddels was ik naast mijn ondernemerschap part time in loondienst getreden bij de Universiteit Utrecht. Mooi, dan betaalt je werkgever een deel van je ziekenfondspremie zou je verwachten. Maar nee, niet de universiteit, want daar doen zij nog of wij ambtenaren zijn. Dus moet je je particulier verzekeren en betaalt de baas daarvoor een vergoeding. Maar niet als je, zoals ik, verplicht in het ziekenfonds zit. Dus moest ik mijn premie volledig zelf ophoesten.

Ik was daarom maar wàt blij met de nieuwe wet, waarin het onderscheid ziekenfonds en particulier wegvalt. Voor mij een flinke inkomensstijging. Eindelijk kon ik mij aansluiten bij het goedkopere collectieve contract van de universiteit met de Ohra en is mijn werkgever verplicht het wettelijk aandeel in de premie te betalen.

Dus zit ik nu bij de Ohra en tot nu toe zonder klachten. Maar ik houd mijn hart vast. Mijn oude, eerste ziekenfonds VHZ-St.Liduina-RZMN-[etc. etc.]-Agis heeft mij dus toch weer gevonden. En de hele afdeling klantenservice zit al klaar om mij met volle bureaucratische inzet mijn ontrouw alsnog betaald te zetten.


Bron: NRC, 9.6.2006

[EINDE]

Lees hier het hele blog Achtervolging

Vluchten kan niet meer

Vrienden van mij die weten dat ik een fervent sporthater ben, waarschuwen me dat er een hoop voetbal aan zit te komen. Om het voetbalgeweld te ontvluchten, kan ik maar beter een paar weken naar mijn geliefde vakantieland vertrekken. Duitsland.

Zwart

Van de autoverhuurder kreeg ik voor de pinksterdagen een zwarte VW Golf mee. Een prima wagen maar de kleur staat me niet aan. En ineens rijdt iedereen in het zwart. De vakantiefile leek wel een begrafenisstoet.

Ik ben allergisch voor zwart door m’n nieuwe werkplek in de Universiteitsbibliotheek Utrecht. Die is op last van de architect volkomen zwart geschilderd. De zwarte plafonds komen op je af, de fel contrasterende TL’s doen zeer aan de ogen en zonlicht kan de werkplek niet bereiken. Een nat voorjaar of een hete zomer: ik merk geen verschil. In plaats van een heldere, inspirerende werkruimte – hoe mooi kan het leven zijn - zet architect Wiel Arets een kantoor neer als voorportaal van de dood.

George Brucks overleden

Dinsdag na Pasen hoor ik dat George Brucks de afgelopen nacht in zijn slaap is overleden. Daags ervoor heb ik, zoals velen, nog even met hem staan praten op de reünie van Youth for Christ.
George Brucks is 80 jaar geworden (28.01.1926-18.04.2006).

Zie ook mijn weblog 17 april
YfC60jaar.nl
Rouwadvertentie YfC
YfC60-foto's Thom Hiemstra
YfC60-foto's Dio van Maaren

Dio van Maaren (Sync.) maakte samen met Arnold van Heusden en Bart van Empel voor het feest van paasmaandag ("geen in memoriam") een filmpje van 8 1/2 minuut over het leven van George Brucks: Brucks Jubilee

George Brucks en Arnold van Heusden in het EO-radioprogramma Kerk in Beweging: Kerk in Beweging 7.1.06 (27 min.)

Youth for Christ 60

Youth for Christ Nederland bestaat 60 jaar en de beminnelijke oud-directeur George Brucks viert zijn 80ste verjaardag. Het dubbele verjaardagsfeestje is paasmaandag op het terrein van het hoofdkantoor de Lindenhorst in Driebergen. Hier werkte ik in 1976: mijn eerste en meteen ook leukste baan. Ik was coördinator van de ‘najaarsactie’. De plaatselijke koffiebars van Youth for Christ organiseerden dat najaar kerkdiensten voor de ‘achterban’, ouders en belangstellenden. Ik ondersteunde en regelde een en ander vanuit het landelijk bureau. Het was de bedoeling dat deze functie op den duur uitgebouwd zou worden tot een vaste afdeling, die grote manifestaties als Mayday zou moeten gaan organiseren. Nou, dat zou ik nooit hebben gekund, besef ik achteraf. Maar zover kwam het niet. In november 1976 vertelde ik mijn baas Arnold van Heusden (nu directeur van de Evangelische Alliantie), dat ik tot de conclusie gekomen was dat ik geen uitspraken meer kon doen over God en diens bestaan, laat staan dat ik Hem kon ‘verkondigen’. We waren het er over eens dat het geen zin had dat ik bij Youth for Christ zou blijven, al heb ik mijn werk rustig afgemaakt. Het was een ingrijpende beslissing, want ik verwachtte naast mijn geloof en baan ook mijn huis en vriendenkring te verliezen. Samen met een paar collega’s huurde ik via mijn werkgever een hoekhuis in Odijk. Ik was hier zo blij mee, dat ik het Paleis Odijk ging noemen, een benaming die in mijn omgeving al snel werd overgenomen. Op een gegeven werd post gericht aan "Paleis Odijk, Odijk" zelfs zonder vertraging bezorgd. In dit paleis werd veel gekkigheid beraamd, maar ook veel gepraat en uitgehuild. Gelukkig kon ik er ondanks het einde van het dienstverband nog jaren blijven wonen en met veel vrienden uit die tijd heb ik tot op vandaag goed contact. Ik heb veel aan Youth for Christ gehad. Naast de steun van de vrienden heb ik ook veel geleerd van de manier van werken. Eigenlijk kwam ik hier in mijn eerste baan in aanraking met Amerikaanse managementprincipes die in Nederland nog nauwelijks werden toegepast: veel vrijheid gecombineerd met stevige afspraken, trial and error, resultaatgericht en tijd is geld in de zin van: je bent verantwoordelijk voor de manier waarop je je tijd besteedt. Ik schrok me wezenloos toen Arnold van Heusden mij de eerste dag op kantoor vroeg: “laat ons gauw weten wanneer je die najaarsactie wilt houden”. Daar was ik voor aangenomen, dus daar was ik verantwoordelijk voor. Ik zie één van mijn collega-huisgenoten sleutelen aan oude auto’s, dan de stencilmachine, kopietjes draaien, het drukwerk verzorgen; nu heeft hij een bloeiend grafisch bedrijf in Zeeland. Een ander was creatief met toneel, diashows en video’s; begon later een tv-bedrijf in Hilversum. Zelf heb ik principes die ik bij Youth for Christ leerde later toegepast in mijn bedrijf. En toen ik een office manager zocht heb ik niet voor niets een oud-YfCster aangenomen. We begrepen elkaar in onze visie hoe het werk 'betekenis' te geven.

Zie ook Yfc60jaar.nl
Zie ook weblog 18 april: George Brucks overleden

Glad you called

"Weet je wel dat het heel erg glad is?", vraagt mijn collega. Ze is zo attent om mij te waarschuwen via de zaktelefoon. Ja, ik weet 't, zeg ik. Ik schuifel net met de fiets aan de hand terug naar huis. Even daarvoor ben ik op weg naar 't werk volkomen verrast door de gladheid flink onderuit gegaan, toen ik het fietspad wilde opdraaien. Ik kwam terecht op mijn knie en mijn fiets schoof nog een paar meter door over het spekgladde asfalt. Regen op een ijskoude ondergrond. IJzel.

Slapen op wijn

Je kunt goed slapen op een glas wijn, vertelde iemand mij. Dus schonk ik mij een glas in en zette het alvast op een dienblad op het bed. Ik moest eerst de was nog afhalen en een hoeslaken om het matras doen. Even later was ik de wijn al weer vergeten en gooide ik de was achteloos op m'n bed. De wijn verdween in het kale matras. Zonder slok op ben ik gelukkig toch nog snel in slaap gevallen. Inderdaad, je kunt goed slapen op een glas wijn.

Klokken van Zeewolde

In de avond stond ik nog even op het balkon van mijn moeders appartement in Zeewolde. Van hieruit is de klok van de kerktoren te zien met een verlichte wijzerplaat. Hoog in de lucht zag ik naast de kerktoren in het duister de verlichte letters BAM. Het moet de hijskraan van de centrumuitbreiding zijn. In gedachten stelde ik mij voor dat er nog een neonwoord voor gezet zou worden en dat de woorden afwisselend aan en uit zouden gaan. Hoog in de lucht zouden dan dan de klokken van Zeewolde in stilte luiden in de nacht: bim bam, bim bam, bim bam.

Lama's

Op mijn fietstochtjes tussen Houten en Utrecht geniet ik altijd van het landschap. De appelboomgaarden, maisvelden, forten, de Kromme Rijn. De weiden met koeien, schapen, geiten. Kippen rond het huis. Behalve de gewone zwartbonte koeien lopen er de laatste tijd ook een paar ‘uitheemse’ kuddes van vrijwel witte koeien in het land. In een weiland vlakbij mijn huis zag ik vanmorgen weer een nieuwe ‘kudde’ beesten, die mij, met brede kaakbewegingen langzaam kauwend, nieuwsgierig aanstaarden, de hals hoog gestrekt. Vier echte Houtense lama’s.

Vanuit de trein naar Leeuwarden zag ik vorige week ook al een lama lopen in de wei. Een nieuwe trend in de Nederlandse landbouw?

Tram rijdt...

Dinsdagavond bericht uit IJburg:”We did it! Vanavond na het eten hebben wij dan toch het felbegeerde ritje met de IJtram gemaakt.”

Tram rijdt... nòg niet

Vandaag (maandag) bereikt mij het volgende bericht. Het is een vervolg op mijn verslag van gisteren. Door een seinstoring op twee plaatsen op het traject ligt tramlijn 26 (Amsterdam Centraal - IJburg) maandagmorgen sinds 09.30 uur stil. De bewoners hebben slechts een uur gebruik kunnen maken van de tram, omdat eerder maandagochtend het openbaar vervoer staakte. Het is onbekend wanneer de problemen zijn verholpen. Het gemeentelijk vervoerbedrijf heeft bussen ingezet.

Tram rijdt... niet

Eerste rit IJburg-tram
Zaterdag werd de nieuwe tramlijn 26 van centraal station Amsterdam naar IJburg feestelijk geopend. Goede vrienden van mij wonen vlakbij het eindpunt. Of ijntpunt, want in het IJburgs wordt alles met het IJ geschreven. Langs de tramlijn waren allerlei activiteiten met muziek, film en gratis gebak. We hadden al lang van tevoren afgesproken dat ik naar IJburg zou komen om deze nieuwe verbinding met mijn vrienden te vieren. Vanaf hun balkon konden we het feestpodium en de keerlus van de tram in de gaten houden.
Om half twaalf werd de tramlijn officieel geopend door verkeersminister Peijs. Na een toespraakje drukte ze op een knop en klonk door de luidsprekers het bekende geluid van een trambel en kwam de tram de keerlus opgereden. Ik stapte meteen in, maar werd er na een paar minuten weer uitgestuurd: de eerste rit was alleen voor genodigden. Maar goed: ik was in de tram geweest, een historisch moment. De tram zelf was even later ook al weer historisch: het publiek mocht de hele middag gratis met de tram... maar die reed niet. Vanwege een veiligheidsprobleem in de Piet Heintunnel (bij een noodstop zou het publiek via de autobaan geëvacueerd moeten worden) mocht de tram niet rijden. Overal hingen affiches "Maandag 30 mei rijdt de tram ècht". Met dien verstande dat de trams in Amsterdam maandagmorgen staken. Ik voelde me helemaal thuis, in Houten, waar de tram altijd rijdt behalve bij warm weer, koud weer, nat weer en droog weer.

Desalsniettemin hadden we een heerlijke dag met prachtig weer. Onder andere het Muziekgebouw aan het IJ bekeken met daarin ook het BIM-huis (jazzzaal) en het grand café Star Ferry, van waaruit je een prachtig uitzicht hebt over het IJ en de IJ-zijde van het centraal station. Een aanrader is ook het informatiecentrum aan het Stationsplein 7 in de oostelijke vleugel van het centraal station over de bouw van de Noord-Zuid-metrolijn en de vernieuwing van het centraal station.


Minister Peijs opent IJburg-tramlijn
(c) Foto's: Marjan Buijs

Koud

Er waait een koude wind vandaag. Volgende week, Pinksteren, willen mijn moeder en ik een paar dagen naar de caravan in Friesland. “Maar is het niet te koud?”, vraagt mijn moeder. “Nou, als de Elfstedentocht gereden wordt, gaan we niet”, zeg ik.
Hoewel… de caravan staat in één van de elf steden prachtig aan de vaart... kunnen we de schaatsers aan ons raam voorbij zien glijden…

Martin vijftig

In de zaal van het romantische Witte Kerkje in Odijk werd dinsdag Martins 50ste verjaardag groots gevierd. Al wist hij dat zelf niet tot het moment dat hij perplex op de drempel stond. Zijn vrouw had al lang tevoren alle vrienden en familie uitgenodigd en het was gelukt het stil te houden. Schoonvader wilde met hem naar de Jaarbeurs - zodat hij onder continue bewaking was - en aan het eind van de middag kreeg hij te horen dat hij op de terugweg nog even zijn dochtertje op moest halen bij de kerk. Daar zat de zaal al vol. Een geslaagde feestelijke avond. Toch vroeg schoonvader zich af of je met zo'n ramp rond de Indische Oceaan die alle verstand te boven gaat wel feest kunt vieren. Maar het leven met familie en vrienden is het vieren waard.

Iedereen een nieuw pak

Een droom. Ik loop door een stadje met vakwerkhuisjes. Aan alle voordeuren hangt een zwart kostuum in een kledinghoes. Ik vraag me af waarom. Op een gegeven moment ontmoet ik een man in een zwart pak en hoed, vermoedelijk een rabbi. Hij vraagt zich hetzelfde af. Ineens bedenkt hij zich, rent een paar straten terug naar de parkeerplaats waar zijn auto staat. Ik ren met hem mee. Hij pakt zijn mobiele telefoon uit het dashboardkastje, drukt wat toetsen in, kijkt op het scherm en begint dan begrijpend te glimlachen. Hij vertelt me wat er aan de hand is. Hij heeft zijn kleermaker een sms-je gestuurd met de tekst „Hartelijk dank aan jou en iedereen, graag een nieuw pak aan de deur“. Maar kennelijk is de komma niet overgekomen en de kleermaker heeft gelezen: „en iedereen graag een nieuw pak aan de deur“. Vandaar dat de stad volhangt met zwarte pakken.

Bij het wakker worden vraag ik mij af hoe mijn droommaker zoiets verzint. Ik zie geen betekenis, het is een simpel woordgrapje. Er zat een vrij lange tijd tussen het rondlopen door de stad met de pakken aan de deur, toen ik nog niet begreep waarom, en de clou aan het eind. Ik kan mijn niet herinneren dit verhaal ooit ergens gehoord of gelezen te hebben. Het zou iets zijn voor een moderne versie van Fiddler on the roof.

Krijs

Het avondzonnetje scheen nog lekker. Ik besloot vanavond, eer ik van Utrecht naar huis in Houten fietste, nog even rustig op een bankje in het park aan de Kromme Rijn de krant te gaan lezen, die ik vanmiddag van een collega had gekregen. Op het moment dat ik het nieuws open sloeg, klonk plotseling een ijselijk gegil.

Na de eerste schrik ontdekte ik al snel waar het hels geluid vandaan kwam. De Kromme Rijn loopt hier onder de Tamboersdijk en de Waterlinieweg door. Langs het jaagpad aan de overkant verscheen de eerste groep wandelaars van de jeugdavondvierdaagse. De holle klankkast van de lange tunnel nodigde de kinderstemmen uit zich luid te verheffen.

De rust was voorbij. Het volkomen onverwachts begonnen gegil ging zeker nog een uur ononderbroken door. Vooral die ongebrokenheid verbaasde me. Geen moment verslapte de onafgebroken krijs, geen moment ging het volume of de intensiteit ervan omlaag, totdat de langgerekte krijs na een uur even plotseling stopte als hij begonnen was. Er volgden nog een paar groepjes volwassen wandelaars, rustig pratend, daarna verstomden ook de laatste stemmen.

Ik kan slecht tegen onrustige geluiden, maar de constante, eentonige hardheid van dit gegil maakte dat ik er in een paar minuten aan gewend was en toch ‘rustig’ de krant kon lezen. Maar de langgerekte gil zette me wel aan het denken.
Kunnen kinderen geen viaduct of tunnel passeren zonder hun stem te verheffen? Zelf begin ik vaak onwillekeurig te fluiten of te neuriën onder een viaduct. Dat heeft niks te maken met ‘fluiten in het donker’, maar alles met de sensatie van het ongewoon luid en duidelijk terug horen van je eigen stem.

Wat als de groepen op enige afstrand van elkaar hadden gelopen, vroeg ik mij af, en de volgende groep de voorgaande niet kon horen? Zou dan ook elke groep, zonder uitzondering, gegild hebben? Of de ene wel, de andere niet, al naar gelang de stemming of een enkele gangmaker in de groep. Misschien zouden sommige groepen onder het viaduct een mooi wandelaarslied hebben ingezet. “De paden op… de tunnels door”.

Zouden al deze honderden kinderen vanavond zonder het te weten alleen maar de eerste gil van die ene gangmaker in de eerste groep gevolgd hebben, dacht ik.

Zo is taal ontstaan, zo is cultuur ontstaan, zo zijn kennis en kundes ontstaan. We roepen alleen maar onze ouders, onze voorouders na, al duizenden jaren lang in een lange wandeltocht. En ooit was er een oerouder die het gegil heeft ingezet.Cultuur: één langgerekte menselijke krijs.

Ik sloeg m’n krant dicht. De zon scheen laag over het kalme water van de eeuwig stromende Kromme Rijn. Alleen het geluid van de vogels was nog te horen.