Korte achternaam

De nieuwsbrief van OUT! Vakantiehuizen wijst in de week van Prinsjesdag op een nieuwe belasting die velen is ontgaan. De korteachternaambelasting. Families met een korte achternaam, als Li, Hu,Wu of Al, worden gekort. Het is voor hen namelijk niet mogelijk om online een kaartje te kopen bij de Nederlandse Spoorwegen. Het reserveringssysteem accepteert alleen kopers met een naam van minimaal drie letters. De minderbedeelden kunnen telefonisch of op de verkooppunten van de grotere stations een reis boeken met een toeslag van vijf euro.

Bron: Nieuwsbrief van OUT! Vakantiehuizen 19.09.09

Nachtwakers

Het is natuurlijk een avontuur van niks, maar ik heb me er wel verschrikkelijk over opgewonden. We waren met z'n vieren naar de film geweest, een Amsterdamse vriendin, een stel uit Londen dat bij haar logeerde en ik. Daarna bij haar thuis nog een kop thee gedronken met originele Engelse muffins. De Engelse vrienden zetten de BBC aan om Crime Watch te zien, in de hoop om op veilige afstand nog een misdaad op te kunnen lossen in hun levensgevaarlijke Londen. Ze waren verbaasd dat ik na twaalven nog onbekommerd alleen de straat op ging. De misdaden in het Engelse Opsporing Verzocht waren inderdaad angstaanjagend. Het was mij niet duidelijk waarom in de reconstructies de meest gruwelijke details moesten worden getoond, zelfs in de terugblik van al opgeloste misdaden. Als ik iets weet over een misdaad moet ik dan eerst een hoeveelheid bloed zien voordat ik de politie bel? Ondanks hun bezorgdheid vertrok ik welgemoed en sprak geruststellend: "if I get killed, I'll send you a card". Ze waren blij met de uitnodiging.

De laatste tram was al weg en na een stevige wandeling van een half uur kwam ik vanuit Bos en Lommer op het centraal station aan, op tijd voor de nachttrein van 1.17 uur. Dacht ik. Maar bijna alle deuren van het door de uitdijende bouwplaatsen toch al steeds moeilijker te bereiken centraal station waren gesloten. Pas nadat ik weer om een grote bouwput was heengelopen, vond ik een open deur. Bij de deur stonden twee bewakers en tien meter verder blokkeerden zes of zeven controleurs schouder aan schouder een smalle doorgang. Daar stond ik in mijn eentje tussen acht uniformen, terwijl mijn trein vertrok, ik voelde mij ongelofelijk geïntimideerd. Paniek en boosheid welde in mij op toen ik besefte dat ik niet meer thuis kon komen. Om twee uur sloot de stationsstalling in Utrecht, waar mijn fiets stond, en er was geen openbaar vervoer meer naar Houten. In eerste instantie reageerden de controleurs erg vervelend, verwijzend naar de stickers op de deuren waardoor ik kennelijk spontaan had moeten begrijpen welke van de vele deuren tussen al die bouwputten open stond. Maar toen ze mijn stress zagen, gaven ze me vriendelijk een paar tips. Ik was te moe om mijn opties met alle variabelen goed op een rij te zetten (in Amsterdam blijven, op het station, op straat, in een hotel, een hostel, in Utrecht overnachten of van daaruit een taxi nemen of wachten op de eerste trein). Ik stelde mij aan de zijkant op in de buurt van de controleurs, zodat ik hen nog een paar vragen zou kunnen stellen over de dienstregeling, nadat er nog enkele passagiers binnendruppelden. Al snel kwam één van de bewakers op mij af. Ik mocht mij daar niet ophouden en als ik wilde wachten, moest ik eerst opnieuw door de controle. Kennelijk mocht ik mij hier niet eens een paar minuten afvragen wat ik moest doen. Moe en murw liet ik de controleurs opnieuw mijn kaartje zien, terwijl ik huilend als een kind jammerde: "hier is mijn kaartje en dan mag ik daar staan" om een paar stappen verder mijn gepeins te kunnen vervolgen.

Hoe kan het toch, dacht ik, dat ik 's nachts om één uur volkomen ontspannen door de donkerste straatjes van Amsterdam wandel, terwijl het NS-regime direct de diepste angst en agressie bij mij weet boven te halen. Niet voor het eerst overigens.

Na een tijdje aan de goedgekeurde zijde van de uniformen te hebben staan sippen, besloot ik de volgende nachttrein naar Utrecht Centraal te nemen en daar het ochtendgloren af te wachten. Een goede keuze, want het verschil kon niet groter zijn. In Utrecht stapte ik een helder verlichte, schone en ruime stationshal binnen, zonder enge bewakers, en met goede automaten vol koffie in alle soorten, fris en versnaperingen. Om half vier werd het gratis dagblad Metro afgeleverd. "Is er al wat gebeurd in de wereld dan?", vroeg ik aan de bezorger die mij de krant met een brede glimlach overhandigde. Om kwart over vijf nam ik de eerste trein naar Houten.

Dit blogje is wat lang geworden, want ik moest er de nacht mee doorkomen. Het is natuurlijk een avontuur van niks, maar het was wel mijn avontuur.

Eerste keer

Weer zo'n historisch moment in m'n leven. De eerste keer dat ik m'n OV-chipkaart heb opgeladen en gebruikt. Op het Amstelstation een hele tijd de oplaadautomaat bestudeerd. Pas na een tijdje lukte het me een saldo op m'n kaart te pinnen. Dan inchecken en rijden maar.

Op het Bijlmerstation stapte ik uit. Maar dat station wordt verbouwd en nergens was een werkende 'uitcheckpaal' te vinden. Ook geen bemand loket om hulp te vragen.

Mijn OV-chipkaart is dus virtueel nog steeds onderweg en ik vraag me af waar deze reis eindigt. Per saldo.

Doe de klant de deur uit

Gisteren schreef ik cynisch dat de NS liever geen kaartjes verkoopt (verboden in de trein, boete aan het loket, storing in de automaat) en klanten maar lastige wezens vindt. Dezelfde dag lees ik in de emailnieuwsbrief van Telecommerce, dat NS Commercie de klantencontacten per telefoon en email voortaan uitbesteedt aan SNT, het oudste contactcenter van Nederland. “NS hoopt met de uitbreiding van zijn klantenservice klanten binnen de gestelde tijd te kunnen helpen en dat er ruimte ontstaat om klanten te benaderen met voor hen aantrekkelijke aanbiedingen”.

Nog even cynisch: NS wil geen klanten in de trein en al helemaal niet aan de lijn.

In dezelfde Telecommerce: "De drastisch aangepaste dienstregeling die NS eind vorig jaar invoerde, heeft niet geleid tot een stijging van de punctualiteit, menen onder meer reizigersvereniging Rover, ANWB, Consumentenbond en Landelijke Studentenvakbond."

Bron: Telecommerce 18.07.07

Betalende klanten

De NS verwacht dat vandaag voor de derde achtereenvolgende dag de pinverbinding van de kaartjesautomaten uitvalt. Gratis reizen is er echter niet bij, wordt gewaarschuwd: iedereen moet een kaartje kopen.

Een technische storing kan iedereen overkomen. Het is alleen ongelukkig dat het een bedrijf overkomt, dat het kaartjes kopen in de trein heeft verboden en het kaartjes kopen bij het loket beboet. Kortom, liever helemaal geen kaartjes verkoopt, omdat klanten maar lastige wezens zijn. De NS moet weer leren om klanten die best willen betalen te verwelkomen. Dat is geen technisch probleem, maar een keuze.

Directe verkoop

Als je de reisinformatie van de website www.9292ov.nl wilt printen, wordt er altijd een advertentie meegedrukt. Deze advertentie heeft een gekleurde achtergrond, die veel inkt van m'n inktjetprinter vraagt. En wat verkoopt de advertentie? Inktcartridges per twee, nu nóg voordeliger.

Dienstregeling: regen

De trein reed weliswaar op (een andere) tijd, maar toch voelde ik vandaag nattigheid bij de nieuwe dienstregeling van de NS. De belangrijkste wijziging is dat mijn trein van en naar Houten in Utrecht voortaan op een perron staat zonder overkapping en zonder roltrap. Wachten in de regen dus.

Kaartverkoop afgeschaft

Zonder kaartje in de trein kost vanaf 1 oktober € 35 boete. "Net als in de bus", wordt er gezegd, maar dat is misleidend. In de bus kan je een kaartje kopen. Duurder dan in de voorverkoop, maar het kàn. In de trein wordt die mogelijkheid afgeschaft. Evenals veel loketten overigens. Waar je nog een kaartje aan het loket kunt kopen, kost dat 50 cent extra. Tot nu toe kan je in de trein altijd naar de conducteur lopen als je om wat voor reden dan ook geen kaartje hebt. Het kaartje is bij de conducteur een stuk duurder, okay, maar je hoeft niet zwart te rijden. Straks kost het je € 35 als je je bij de conducteur meldt. Dus dat làat je wel. Het kost je 77 Hollandse guldens, bijna net zoveel als de jaarprijs van de kortingskaart, die ik als trouwe klant van de NS altijd bij me draag. Je kunt soms aan de boete ontkomen, maar dan moet je eerst een robbertje vechten met de conducteur. Of was dat nu juist niet de bedoeling? Hoe kan je als reiziger je gelijk krijgen? Hoe bewijs je bijvoorbeeld dat de automaat het niet deed, als misschien alleen maar de lijnverbinding met de bankcentrale vijf minuten uitgevallen was?

Ik ben tegen zwartrijden en vind het goed dat dit aangepakt wordt. Maar jaag dan je goedwillende klanten niet tegen je in het harnas en zorg dat deze altijd een kaartje kopen kan.

Zwiepen met je pinpas

Het NS-blad Spoor geeft een tip voor het pinnen bij de NS-kaartjesautomaten. Steek na het maken van de keuzes de pinpas in de automaat en haal hem er direct weer uit. Dit heet swipen. Toets pas na het opbergen van de pinpas de pincode in. Dit is veiliger en geeft ook nog eens minder storingen.

Reacties:
Vaste lezer Bas reageert: "Ik dacht dat het pasje er pas weer uit kwam zetten nadat je je pincode hebt ingetypt en op ja hebt gedrukt bij betalen."
Ik antwoordde: "Dat dacht ik ook. Vanavond reis ik met de trein naar Amsterdam en zal ik deze tip eens uitproberen."

Inmiddels heb ik de tip getest en Bas heeft gelijk. De pas verdwijnt helemaal in de gleuf en komt er pas weer uit als je de pincode hebt ingetoetst, Ja hebt geantwoord om akkoord te gaan met het bedrag en Ja of Nee op de vraag of je een betaalbewijs wilt. De tip van de NS slaat dus nergens op.

Tip: lees deze tip niet.

Nieuwe NS-uniformen

De conducteurs in de treinen blijken ineens een nieuw pak te hebben: donker zwart. Erg netjes. Maar ik vond de oude helderblauwe pakken, denk ik, toch mooier.

"Ik weet niet waar ik alles moet laten!", zei de conductrice tegen me. De jaszakken zijn inderdaad wel heel klein, zag ik nu. Ja, ik koop m'n kleren ook altijd op maximaal laadvermogen.

Treinleed

Het is vandaag prachtig zonnig vriesweer, aanleiding om een wat langere wandeling te maken, alvorens bij Houten-Castellum op de tram te stappen. Helaas zijn de kabels van de tram doorgebrand, hij heeft nog net in z'n vrij het perron kunnen bereiken, de NS heeft een bus ingezet. Op 't moment dat we in de bus stappen, begint ook de - nog lege - tram weer te rijden. De buschauffeur is blij dat het z'n laatste rit is, hij zou deze ochtend met z'n zoon op stap en krijgt nog tijdens de rit z'n boze en ongeduldige echtgenote aan de zaktelefoon. De passagiers bedanken de chauffeur bij het uitstappen uiterst vriendelijk, zich bijna verontschuldigend dat zij hem aan z'n vaderlijke plichten hebben onttrokken. Op station Houten wordt omgeroepen dat er in de vakantie minder mensen met de trein reizen. En dus moeten we, op een vakantiedag om half één in de middag, blijven staan op een overvol balkon.